Lawendowe Wieści KWIECIEŃ

(Lawendowe Wieści) #1
Jaki mecz był najlepszy w wykonaniu zespołu w ciągu tych 15 lat?

A największy Pana osobisty sukces w przygotowaniu skautingu: przygotowanie zwycięstwa
z którym trenerem najlepiej smakowało?

Oczywiście najważniejsze i najlepsze były mecze, które dały nam awans do Elite Eight Euroligi,
mecz z Realem Madryt, który udało się nam wygrać w hali w Sopocie oraz z CSKA Moskwa.
Chyba właśnie te spotkania zapamiętałem najbardziej. Wspomniałbym też ten pierwszy przegrany mecz
z Olympiakosem w serii o wejście do Final Four. Kilkanaście tysięcy ludzi na trybunach, niesamowita
atmosfera, hałas, a na boisku zabrakło tak niewiele. David Logan miał penetrację na remis w końcówce,
w ostatnich sekundach i był metr przed koszem i Teodosic, który już przegrał wybił mu piłkę z tyłu.
Gdyby trafił, mogłoby dojść do dogrywki i historia być może potoczyłaby się inaczej. Ostatecznie jednak
przegraliśmy po 4 spotkaniach, a Olympiakos zajął ostatecznie 2 miejsce. Pamiętam jak Tomas mówił do
Woodsa przed meczem: widzisz tamtego? On zarabia 14 razy więcej niż Ty. Wtedy Woods rzucił mu ponad
dwadzieścia punktów.


Wie pan, ja nie grałem. Byłem asystentem trenera, skauterem, to była moja praca. W tamtych czasach
trenerem na którym próbowaliśmy się w niektórych rzeczach wzorować był Ettore Messina, trener Realu
Madryt. Czerpaliśmy wiedzę z jego wykładów, z tego co mówił, staraliśmy się go naśladować, a udało się
nam go pokonać. To był duży sukces drużyny.


Chyba tym większy, że jednak Asseco Prokom był takim kopciuszkiem wśród wielkich,
europejskich marek.
Budżetowo to była i do tej pory jest przepaść. Budżet Olympiakosu jak mówiono to było 60 milionów
euro. W kontekście CSKA Moskwa mówiło się różnie. Niektórzy podawali 100 milionów dolarów,
inni mówili, że to był budżet otwarty, czyli ile było potrzebne, tyle było. Oni mieli zawodników z zupełnie
innej półki. My od lat graliśmy Polakami, którzy wykonywali ciężką pracę, jak Szczotka, Hrycaniuk,
Łapeta, Zamojski, czy Seweryn, a do tego mieliśmy Woodsa, który wówczas nie był za bardzo chciany
w Europie, choć był wybitnym graczem, Logana, który gdy Woods nie zafunkcjonował to wspomagał
zespół punktowo, czy Ewinga, który był dobrym zawodnikiem na poziomie europejskim. Reszta
pomagała i bardzo ciężko pracowała, głównie w obronie. Byliśmy odbierani jako kopciuszek, ale oprócz
tego mieliśmy duże ambicje, szczególnie Tomas Pacesas. On właściwie nie pozwalał na przegranie
jakiegokolwiek meczu. Chciał wygrać wszystko, więc walczyliśmy, wkładaliśmy więcej siły i energii,
żeby te mecze były wyrównane, żeby można je było wygrać. W nagrodę Tomas został 3. trenerem
Euroligi głosami samych trenerów, a to najbardziej obiektywna ocena. Trenerzy grając przeciwko danej
drużynie widzą, jakie jej trener ma pojęcie o koszykówce, jak przygotował zespół. To było naprawdę
wielkie wyróżnienie.


Jednocześnie tak sobie myślę, że zespół AssecoProkom funkcjonował w takim zawieszeniu:
Europa wysoko, Polskaliga nisko. Tak to było odbierane?

Kilka nazwisk już tutaj padło, ale jeszcze dopytam. Kto był najlepszym dotychczas zawodnikiem
Asseco Prokomu?

Nie do końca. Zespoły, które grają i w lidze i w pucharach wiedzą, jak to wszystko wygląda.
Trzeba podróżować, a to jest męczące. Są samoloty, autobusy, przesiadki, lotniska, czekanie,
więc brakuje czasu na trening, odnowę i przygotowanie do meczu. Pozostaje tylko gra. My mieliśmy
zawodników, którzy w meczach Euroligi grali na najwyższym poziomie, co odbijało się zdrowotnie
i fizycznie na meczu ligowym. W tych spotkaniach z kolei ciężar gry musieli brać na siebie Polacy.
Gdy skończyło się granie w Eurolidze, zawodnicy mogli odpocząć i skoncentrować się na jednych
rozgrywkach. Można powiedzieć, że wtedy było łatwiej, ale zawsze playoffy czy mecze finałowe
są bardzo ciężkie. Każdy zespół się bardzo angażuje, jest presja, każda akcja ma duże znaczenie.
Inna sprawa, że po zakończeniu grania w Eurolidze graczom z zagranicy ciężko jest się zmobilizować
i grać jak najlepiej w meczach polskiej ligi. Trzeba było ich odpowiednio motywować, ale akurat Tomas
był świetnym motywatorem i mogliśmy zdobywać krajowe mistrzostwa.


Bardzo trudne pytanie. Nie podam jednego nazwiska. Na pewno jednymi z najlepszych byli Qyntel
Woods, David Logan i Milan Gurović, który wygrał nam kilka euroligowych meczów i decydujący mecz
finałów z Turowem Zgorzelec. Rzucił wtedy 36 punktów, mimo że był twardo kryty pod nieobecność
Slaniny. Oczywiście wcześniej byli jeszcze Tomas Pacesas i Goran Jagodnik, ale ich kariera zawodnicza
to czasy przed moją pracą w klubie, więc nie mogę ich brać pod uwagę.


Strona 16

Free download pdf