CZY WARTO ROZWIJAC_EQ

(Dariusz Wyspiański) #1

(nakazowy, wspier ający, partycypacyjny, zorientowany na zadania ) do cech pracownikow oraz
charakterystyki otoczenia:


 Cechy otoczenia - struk tura działań, system władzy formalnej, grupa robocza.
 Cechy osobowe podwładnych - kompetencje, zdolności, umiejscowienie kontroli.
Autorzy zwracają uwagę, iż trafność osądu menedżerskiego w zakresie adekwatności
doboru stylu kierowania bazuje na trzech czynnikach sytuacyjnych^135 :



  1. Rodzaju zadań realizowanych przez podwładnych – zdania rutynowe, proste,
    powtarzalne wymagają innego stylu kierowania, niż zadania nowe, ciekawe,
    wymagające kreatywnego wykorzystania posiadanej wiedzy i umiejętności.

  2. Charakterystyce systemu władzy w organizacji – zestaw zasad i reguł definiujących
    zakres odpowiedzialności i autonomii decyzyjnej podwładnych.

  3. Poziomie integracji zespołu – charakter relacji wewnątrzgrupowych, jakość
    komunikacji, poziom integracji grupy, klimat wewnątrzgrupowy.
    Lider dokonuje zatem wyboru określonego stylu kierowania na podstawie osądu
    menedżerskiego uwzględniającego kontekst adekwatności danego stylu do cech sytuacji i cech
    oraz kompetencji podwładnych^136.


3.1.3. Teoria F. E. Fiedlera


Koncepcja Fiedlera zakłada, iż efektywność lidera jest uzależniona od dostosowania
stylu kierowania (mierzonego skalą Najmniej Preferowanego Pracownika), do określonej
sytuacji zarządzania (zdefiniowanej przez kombinację trzech zmiennych)^137.


135

136 Tamże, s. 397-398.^
137 Mączyński, J. „Diagnozowanie partycypacji decyzyjnej”., Wydawnictwo IFIS PAN, Warszawa., 1998., s. 38.^
Fiedler, F.E. „Walidacja i poszerzenie warunkowego modelu przywództwa – przegląd badań empirycznych”,
w: Scott, W.E., Cummings, L.L. „Zachowanie człowieka w organizacji”, T.II, Wydawnictwo PWN, Warszawa
1983., s. 129.; Stoner, J.A.F., Wankel, C., „Kierowanie”, PWE, Warszawa 1994., s. 395 - 396.

Free download pdf