CZY WARTO ROZWIJAC_EQ

(Dariusz Wyspiański) #1

Autorzy definiują cztery style kierowania (S 1 - Instruktaż, S 2 Trening, S 3 - Coaching,
S 4 Mentoring), adekwatne do czterech faz rozwoju pracownika w organizacji (R1-
Entuzjastyczny debiutant, R2- Sfrustrowany uczeń , R3- Doświadczony, lecz ostroż ny praktyk,
R4 Samodzielny ekspert)^141.


W modelu SL II autorstwa Blancharda i współpracowników, przeprowadzenie osądu
menedżerskiego, umożliwiającego dokonanie trafnego wyboru stylu kierowania adekwatnego
do poziomu rozwoju pracownika, opiera się na udzieleniu odpowiedzi na pięć pytań
diagnostycznych:



  1. Jaki jest dany cel lub zadanie?

  2. Czy poziom wiedzy i umiejętności pracownika są wystarczające do realizacji
    celu/zadania?

  3. Czy umiejętności transferowe pracownika są wystarczające do realizacji danego
    celu/zadania?

  4. Jaki jest poziom entuzjazmu, motywacji, zaangażowania pracownika?

  5. Jaki jest poziom pewności siebie/wiary we własne siły pracownika?


Wnioski zdefiniowane w oparciu o odpowiedzi na przedstawione powyżej pytania,
umożliwają menedżerowi dokonanie osądu w zakresie adekwatnego dopasowania określonego
stylu kierowania (S1-S4), do poziomu rozwoju pracownika (R1-R4)^142.


3.1.5. Model partycypacji decyzyjnej Vrooma-Yettona-Jago


Autorzy koncepcji partycypacji decyzyjnej, wychodzą z założenia, iż najbardziej
efektywny styl kierowania i podejmowania decyzji nie jest funkcjonalny w każdej stuacji,
zatem należy założyć, iż efektywność decyzji dotycząca doboru określonego stylu jest funkcją
określonych zmiennych.


141

142 Blanchard, K. „Przywództwo wyższego stopnia”., Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN., 2009., s. 81.^
Tamże, s. 106-107.

Free download pdf